Ο συναυλιακός Οκτώβριος στην Αθήνα άνοιξε με έναν αποχαιρετισμό. Οι Βρετανοί Cathedral αποφάσισαν να κλείσουν την καριέρα τους στο σανίδι (γιατί δισκογραφικά έχουν υποσχεθεί ακόμη ένα άλμπουμ το 2012 με τίτλο The Last Spire) με ένα σετ συναυλιών, εκ των οποίων δύο, οι τελευταίες Ευρωπαϊκές πριν την οριστική τελευταία στις 3 Δεκεμβρίου στο Λονδίνο, είχαν προγραμματιστεί για την Ελλάδα, τιμώντας τους αρκετούς φανατικούς Έλληνες οπαδούς.
Η συναυλία της Αθήνας εξελίχτηκε σε ένα doom metal πάρτυ, έχοντας ως support δύο έμπειρα ελληνικά συγκροτήματα. Αρχή έγινε με τους Infidel, οι οποίοι κυκλοφορούν αυτήν την περίοδο το δεύτερο μόλις άλμπουμ τους, αλλά αποτελούνται από πολύ καλούς παίχτες με εμπειρία στο γενικότερο rock/metal χώρο. Το doom metal τους αντλεί έμπνευση κυρίως από το σκληρό rock των 70s με αρκετές prog αναφορές, με πρωτότυπες για το ύφος δομές και μελωδικά riffs που χτυπούν απευθείας στο ένστικτο του μουσικόφιλου που αγαπάει εξίσου τα προαναφερθέντα μουσικά παρακλάδια. Παρουσίασαν κυρίως υλικό από το νέο άλμπουμ, και ο εξαιρετικός ήχος βοήθησε πολύ να περάσει και στον κόσμο η διάθεση της μπάντας επάνω στη σκηνή να αποδώσει με πειστικότητα το υλικό της, έστω κι αν ο Γιάννης Πούσιος (φωνή) δεν είναι τόσο επιβλητικός χωρίς το μακρύ μαλλί…Το χειροκρότημα του κοινού πάντως το εισέπραξαν αβίαστα και με το παραπάνω.
Η συνέχεια άνηκε στους παλαίμαχους Violet Vortex, οι οποίοι παρουσιάστηκαν με την αρχική τους σύνθεση, και μόνο αυτό αποτέλεσε ικανή αφορμή για κάποιους παλιότερους οπαδούς να παραβρεθούν στο live αυτό. Ο πολύ καλός ήχος παρέμεινε σταθερός και για τους Αθηναίους doomsters, οι οποίοι είχαν εμφανή όρεξη να παίξουν τη μουσική τους στη σκηνή του Gagarin με αυτό το σχήμα. Το σετ περιελάμβανε γνωστά κομμάτια από τη δισκογραφία τους, προσπάθειες του St. Spirus να μιλήσει με το κοινό (οι οποίες κατέληγαν πάντα σε χαβαλέ), και βέβαια καθαρόαιμο doom επηρεασμένο από τους κλασικούς του ύφους. Αυτή η μοναδική εμφάνιση αφιερώθηκε στους Cathedral («We already miss you motherfuckers», όπως είπε και ο St. Spirus επί σκηνής), στους οποίους μην ξεχνάμε ότι χρωστούν και το όνομά τους.
Μετά την πανηγυρική εμφάνιση των Violet Vortex, ακόμη κι αν δεν συνεχιζόταν το event θα μιλούσαμε για μία αξιομνημόνευτη βραδιά. Όμως με την άνοδο των Cathedral στη σκηνή μπήκε το κερασάκι στην τούρτα. Η παρέα του Lee Dorrian, με νέο μέλος τον Scott Carlson των grind-άδων (!) Repulsion (θυμήθηκε φαίνεται ο Dorian τις μέρες του στους Napalm Death) στο μπάσο αντί του Leo Smee, πήρε από το λαιμό τους 600 περίπου φανς με το ρυθμικό Vampire Sun από το κλασικό The Carnival Bizarre, δίνοντας το εναρκτήριο λάκτισμα στην 100λεπτη γιορτή που ακολούθησε.
Με ένα κοντό κολλητό μωβ μπλουζάκι να καλύπτει το λιγνό του σώμα, και έναν χαρακτηριστικό doom σταυρό να κρέμεται από το λαιμό του, ο Lee Dorrian δεν σταματούσε να περιφέρεται επάνω στη σκηνή με αργές συγκρατημένες κινήσεις, καμπουριάζοντας ελαφρώς και παρακινώντας το κοινό να τραγουδήσει μαζί του. Σε αντίθεση με τα support, ο ήχος των Cathedral ήθελε 2-3 τραγούδια για να στρώσει κάπως, αλλά και πάλι ακουγόταν μάλλον μπουκωμένος, ενώ η φωνή του Dorrian συνήθως καλυπτόταν από τις φωνές του κοινού (ενώ όταν μιλούσε σε αυτό ελάχιστοι καταλάβαιναν τι έλεγε, τόσο γρήγορα που μιλούσε…).
Οι ηχητικές εντάσεις ήταν υψηλές, οι ταχύτητες επίσης, η κιθάρα του Gary Jennings λαλίστατη και το κέφι ανεβασμένο καθώς τα χιτάκια της μπάντας διαδέχονταν το ένα το άλλο – ειδικά σε κομμάτια όπως Soul Sacrifice, Midnight Mountain και Cosmic Funeral οι πρώτες σειρές τα έδωσαν όλα. Όπως πάντα υπήρχαν και αυτοί που ήθελαν να τους ακούσουν σε πιο χαμηλές ταχύτητες, και αποζημιώθηκαν με το δίδυμο Night Of The Seagulls/Ebony Tears – συγκλονιστική η απόδοση της μπάντας και εδώ, με τον Dorrian θεατρικά να μπαίνει στο πρέπον κλίμα.
Στο Ride οι Cathedral κατέβηκαν από τη σκηνή, με 1ο encore το Utopian Blaster, αλλά βέβαια κανείς δεν θα τους άφηνε να έφευγαν οριστικά αν δεν ακουγόταν το Hopkins (Witchfinder General). Όπως και έγινε, σε μία δυναμική εκτέλεση όπου τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα, καθώς ο Dorrian ανακοίνωνε πως αυτό θα ήταν και το τελευταίο κομμάτι που θα ακούσουμε από αυτούς ποτέ ζωντανά. O εικονικός αυτοαπαγχονισμός του Lee Dorrian με το καλώδιο του μικροφώνου στον επίλογο του κομματιού, παρότι συνήθης του τελετουργικού, δεν θα μπορούσε ποτέ άλλοτε να εκφράσει τόσο γλαφυρά το τέλος που έδωσε μια μπάντα στον εαυτό της…
Μιχάλης Κουρής
Γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα και σπούδασε Ηλεκτρονικός. Είναι Ραδιοφωνικός Παραγωγός, Δημιουργός του rockandroll.gr και του green-stories.gr, Συγγραφέας και Στιχουργός.
