Υπάρχουν δίσκοι που σε χτυπούν στο κεφάλι. Και υπάρχουν δίσκοι που σε αφήνουν να περπατήσεις μόνος μέσα σε έναν έρημο διάδρομο, με τα φώτα να σβήνουν ένα-ένα πίσω σου. Το Nibelvirch των Butt Splitters ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Οι Ιταλοί συνεχίζουν να χτίζουν το προσωπικό τους κράμα από thrash, death και groove metal, αποφεύγοντας την εύκολη λύση του ακραίου θορύβου για χάρη του θορύβου. Αντίθετα, το άλμπουμ λειτουργεί σαν μια αφήγηση αποσύνθεσης: ψυχολογικής, κοινωνικής και υπαρξιακής. Οι ίδιοι έχουν περιγραφεί ως συγκρότημα που συνδυάζει thrash, death και groove metal με έντονο λυρικό περιεχόμενο και επιθετική σκηνική παρουσία.

Το μεγάλο πλεονέκτημα του Nibelvirch είναι ότι δεν εγκλωβίζεται σε μία μόνο σχολή metal. Οι κιθάρες κινούνται ανάμεσα σε old-school thrash επιθέσεις και βαρύ groove, ενώ τα death metal φωνητικά λειτουργούν περισσότερο ως αφηγηματικό εργαλείο παρά ως επίδειξη ακραίας τεχνικής.

Η παραγωγή αφήνει χώρο στις συνθέσεις να αναπνεύσουν. Δεν πρόκειται για το υπερ-συμπιεσμένο μοντέρνο metal που θυσιάζει τη δυναμική στον όγκο. Τα riffs έχουν βάρος, οι αλλαγές ρυθμού χτίζουν ένταση και η ατμόσφαιρα παραμένει συνεχώς απειλητική.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται κυρίως στις μεγαλύτερες συνθέσεις, όπου το συγκρότημα επιχειρεί να δημιουργήσει κινηματογραφική αίσθηση. Ειδικά τα τραγούδια άνω των έξι λεπτών μοιάζουν περισσότερο με μικρές αφηγήσεις παρά με απλές metal συνθέσεις.

Σε μια εποχή όπου το ευρωπαϊκό metal underground ανακυκλώνει συχνά τα ίδια κλισέ, οι Butt Splitters δείχνουν να έχουν συνείδηση της ταυτότητάς τους. Δεν προσπαθούν να γίνουν οι επόμενοι μεγάλοι πρωταγωνιστές του death metal ούτε να αναβιώσουν μηχανικά το thrash των 80s.

Το Nibelvirch ακούγεται σαν έργο συγκροτήματος που ενδιαφέρεται περισσότερο για το κλίμα και τη θεματολογία παρά για τις εντυπωσιακές ταχύτητες. Οι αναφορές σε χρόνο, μνήμη, φθορά και εσωτερική αποξένωση επανέρχονται συχνά στους τίτλους και τη γενική αισθητική του δίσκου.

Είναι ένας δίσκος που δεν κυνηγά playlists. Ζητά να ακουστεί ολόκληρος.

Το πιο ολοκληρωμένο κομμάτι του δίσκου. Μελαγχολικό, βίαιο και ταυτόχρονα επικό. Η σύνθεση που συμπυκνώνει καλύτερα τη φιλοσοφία του άλμπουμ. Το συγκρότημα το έχει προωθήσει ιδιαίτερα με lyric video, δείγμα της σημασίας του στον κατάλογό του.

Βαριά groove riffs και αίσθηση πολεμικής επιστροφής σε έναν τόπο που δεν αναγνωρίζεις πια. Στη live εκδοχή του αποκαλύπτεται όλη η ωμή ενέργεια της μπάντας.

Από τα πιο σκοτεινά ανοίγματα δίσκου που έχουν κυκλοφορήσει στο underground τα τελευταία χρόνια. Νευρωτικό, σχεδόν αρρωστημένο, βάζει τον ακροατή κατευθείαν στο σύμπαν του Nibelvirch.

Το σχεδόν οκτάλεπτο φινάλε του άλμπουμ. Εδώ οι Butt Splitters αφήνουν πίσω τους το καθαρό groove και χτίζουν μια αργή, βαριά κορύφωση που λειτουργεί σαν επιθανάτιος επίλογος.

Το Nibelvirch δεν είναι δίσκος για περιστασιακή ακρόαση. Είναι ένας σκοτεινός λαβύρινθος από thrash ορμή, death metal απελπισία και groove βαρύτητα. Μπορεί να μην ανακαλύπτει ξανά το είδος, αλλά διαθέτει χαρακτήρα, ατμόσφαιρα και συνθετική ωριμότητα που σπανίζουν στο σύγχρονο underground.

Ένας δίσκος που ακούγεται σαν να γράφτηκε μέσα σε εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο, με μοναδικό φωτισμό τις σπίθες από τα riffs.